Daughter-in-law legal duty: ಭಾರತೀಯ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಕೌಟುಂಬಿಕ ಮೌಲ್ಯಗಳಿಗೆ ಮತ್ತು ಹಿರಿಯರ ಆರೈಕೆಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆ ನೀಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಮದುವೆಯ ನಂತರ ಸೊಸೆಯು ಅತ್ತೆ-ಮಾವಂದಿರನ್ನು ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಪೋಷಕರಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂಬುದು ಸಾಮಾಜಿಕವಾಗಿ ಬೆಳೆದುಬಂದಿರುವ ನಂಬಿಕೆ. ಆದರೆ, ಈ ಸಾಮಾಜಿಕ ಆಚರಣೆ ಅಥವಾ ನೈತಿಕ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯು ಕಾನೂನುಬದ್ಧವಾಗಿ ಕಡ್ಡಾಯವೇ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಅಲಹಾಬಾದ್ ಉಚ್ಚ ನ್ಯಾಯಾಲಯವು ಅತ್ಯಂತ ಸ್ಪಷ್ಟ ಮತ್ತು ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿ ತೀರ್ಪನ್ನು ನೀಡಿದೆ. ಇತ್ತೀಚಿನ ಈ ತೀರ್ಪು ಪತಿ-ಪತ್ನಿಯ ಸಂಬಂಧ ಮತ್ತು ಕೌಟುಂಬಿಕ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳ ಕುರಿತಾದ ಕಾನೂನು ಚೌಕಟ್ಟನ್ನು ಮರು ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸಿದೆ.
ಪ್ರಕರಣದ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಮತ್ತು ನ್ಯಾಯಾಲಯದ ಮೆಟ್ಟಿಲೇರಿದ ವಿವಾದ
ಈ ಕಾನೂನು ಹೋರಾಟವು ಒಂದು ವೈವಾಹಿಕ ವಿವಾದದಿಂದ ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು. ಪತಿಯೊಬ್ಬನು ತನ್ನ ಪತ್ನಿಯಿಂದ ವಿಚ್ಛೇದನ ಕೋರಿ ನ್ಯಾಯಾಲಯದ ಮೊರೆ ಹೋಗಿದ್ದನು. ಆತನ ಪ್ರಮುಖ ಆರೋಪವೆಂದರೆ, ತನ್ನ ಪತ್ನಿಯು ತನ್ನ ವೃದ್ಧ ಪೋಷಕರನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿಲ್ಲ, ಅವರಿಗೆ ಗೌರವ ನೀಡುತ್ತಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಅವರೊಂದಿಗೆ ವಾಸಿಸಲು ನಿರಾಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ ಎಂಬುದು. ಪತ್ನಿಯ ಈ ನಡವಳಿಕೆಯು ತನಗೆ ಮಾನಸಿಕ ಕ್ರೌರ್ಯವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತಿದೆ, ಆದ್ದರಿಂದ ತನಗೆ ವಿಚ್ಛೇದನ ನೀಡಬೇಕು ಎಂದು ಪತಿ ವಾದಿಸಿದ್ದನು.
ಹಲವು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ನಡೆದ ಈ ಕಾನೂನು ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಅಲಹಾಬಾದ್ ಹೈಕೋರ್ಟ್ ತಲುಪಿತು. ನ್ಯಾಯಮೂರ್ತಿಗಳಾದ ರಾಜನ್ ರಾಯ್ ಮತ್ತು ಸುಭಾಷ್ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಅವರನ್ನೊಳಗೊಂಡ ವಿಭಾಗೀಯ ಪೀಠವು ಈ ಪ್ರಕರಣವನ್ನು ಕೂಲಂಕಷವಾಗಿ ಪರಿಶೀಲಿಸಿತು. ಪತಿಯ ವಾದಗಳನ್ನು ಆಲಿಸಿದ ನ್ಯಾಯಾಲಯವು, ಕೇವಲ ಪೋಷಕರನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಪತ್ನಿಯನ್ನು ದೂಷಿಸುವುದು ಅಥವಾ ಅದನ್ನು ವಿಚ್ಛೇದನಕ್ಕೆ ಆಧಾರವಾಗಿ ಬಳಸುವುದು ಕಾನೂನಿನ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಸರಿಯಲ್ಲ ಎಂದು ಅಭಿಪ್ರಾಯಪಟ್ಟಿತು.
ನೈತಿಕತೆ ಮತ್ತು ಕಾನೂನಿನ ನಡುವಿನ ವ್ಯತ್ಯಾಸ
ಈ ತೀರ್ಪಿನಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಯಾಲಯವು ನೈತಿಕ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಮತ್ತು ಕಾನೂನುಬದ್ಧ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯ ನಡುವಿನ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸಿದೆ. ಭಾರತೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯರನ್ನು ಗೌರವಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಅವರ ಸೇವೆ ಮಾಡುವುದು ಒಂದು ಉದಾತ್ತ ಗುಣವಾಗಿದೆ. ಆದರೆ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ನೈತಿಕ ಗುಣವನ್ನೂ ಕಾನೂನಿನ ಮೂಲಕ ಹೇರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.
ನ್ಯಾಯಾಲಯದ ಪ್ರಕಾರ, ಒಬ್ಬ ಸೊಸೆಯು ತನ್ನ ಅತ್ತೆ-ಮಾವಂದಿರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಆಕೆಯ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಗುಣ ಮತ್ತು ನೈತಿಕ ಧರ್ಮಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ್ದು. ಇದನ್ನು ಪತಿ ಅಥವಾ ಕಾನೂನು ಆಕೆಯ ಮೇಲೆ ಕಡ್ಡಾಯವಾದ ಕರ್ತವ್ಯವೆಂದು ಹೇರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಒಂದು ವೇಳೆ ಸೊಸೆಯು ಅತ್ತೆ-ಮಾವನ ಸೇವೆ ಮಾಡಲು ಅಸಮರ್ಥಳಾದರೆ ಅಥವಾ ಇಷ್ಟಪಡದಿದ್ದರೆ, ಅದನ್ನು ಕಾನೂನಿನ ಉಲ್ಲಂಘನೆ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲು ಬರುವುದಿಲ್ಲ.
ಪೋಷಕರ ಆರೈಕೆಯ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಯಾರದ್ದು?
ಈ ಪ್ರಕರಣದ ವಿಚಾರಣೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಯಾಲಯವು ಪೋಷಕರು ಮತ್ತು ಹಿರಿಯ ನಾಗರಿಕರ ನಿರ್ವಹಣೆ ಮತ್ತು ಕಲ್ಯಾಣ ಕಾಯಿದೆ 2007 ಅನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿದೆ. ಈ ಕಾಯಿದೆಯ ಪ್ರಕಾರ, ವೃದ್ಧ ಪೋಷಕರನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಮತ್ತು ಕಾನೂನುಬದ್ಧ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯು ಅವರ ಸ್ವಂತ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ (ಮಗ ಅಥವಾ ಮಗಳಿಗೆ) ಇರುತ್ತದೆ.
- ಪೋಷಕರನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಮಗನ ಕಾನೂನುಬದ್ಧ ಕರ್ತವ್ಯವಾಗಿದೆ.
- ಸೊಸೆಯು ಈ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಮಗನಿಗೆ ಸಹಕರಿಸಬಹುದೇ ಹೊರತು, ಆಕೆ ಈ ಕಾಯಿದೆಯಡಿ ನೇರ ಹೊಣೆಗಾರಳಲ್ಲ.
- ಪತಿಯು ತನ್ನ ಪೋಷಕರನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಹೊಣೆಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪತ್ನಿಯ ಮೇಲೆ ಹಾಕಿ, ಆಕೆ ಅದನ್ನು ಮಾಡದಿದ್ದಾಗ ದೂಷಿಸುವುದು ಕಾನೂನುಬದ್ಧವಾಗಿ ಸಮರ್ಥನೀಯವಲ್ಲ.
ಈ ಅಂಶವು ಭಾರತದ ಅನೇಕ ಕೌಟುಂಬಿಕ ಕಲಹಗಳಲ್ಲಿ ಪತಿಯರು ತಮ್ಮ ಪೋಷಕರ ಆರೈಕೆಯ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಪತ್ನಿಯರ ಮೇಲೆ ನಡೆಸುವ ಒತ್ತಡಕ್ಕೆ ತಡೆ ನೀಡಿದಂತಾಗಿದೆ.
ಮಾನಸಿಕ ಕ್ರೌರ್ಯದ ಹೊಸ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ
ಹಿಂದೂ ವಿವಾಹ ಕಾಯಿದೆಯಡಿ ‘ಕ್ರೌರ್ಯ’ ಎಂಬುದು ವಿಚ್ಛೇದನಕ್ಕೆ ಒಂದು ಬಲವಾದ ಕಾರಣವಾಗಿದೆ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ, ಪತ್ನಿಯು ಪತಿಯ ಪೋಷಕರನ್ನು ಅವಮಾನಿಸುವುದು ಅಥವಾ ಅವರಿಗೆ ತೊಂದರೆ ಕೊಡುವುದು ಕ್ರೌರ್ಯದ ವ್ಯಾಪ್ತಿಗೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ, ಈ ತೀರ್ಪಿನಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಯಾಲಯವು ಒಂದು ಮಹತ್ವದ ಸ್ಪಷ್ಟನೆ ನೀಡಿದೆ: ಪತ್ನಿಯು ಅತ್ತೆ-ಮಾವನ ಸೇವೆಯನ್ನು ಮಾಡಲು ನಿರಾಕರಿಸುವುದು ಅಥವಾ ಅವರೊಂದಿಗೆ ವಾಸಿಸಲು ಒಪ್ಪದಿರುವುದು ಪತಿಯ ಮೇಲೆ ಎಸಗಿದ ‘ಮಾನಸಿಕ ಕ್ರೌರ್ಯ’ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಗೂ ತನ್ನದೇ ಆದ ಜೀವನಶೈಲಿಯನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಮತ್ತು ಗೌರವಯುತವಾಗಿ ಬದುಕುವ ಹಕ್ಕಿದೆ. ಪತ್ನಿಯು ತನ್ನ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಕಾರಣಗಳಿಂದಾಗಿ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ವಾಸಿಸಲು ಬಯಸಿದರೆ, ಅದನ್ನು ಕ್ರೌರ್ಯ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಪತಿಯು ತನ್ನ ಪೋಷಕರನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಯಸಿದರೆ ಆತ ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಅದನ್ನು ಮಾಡಬಹುದು, ಆದರೆ ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಬಲವಂತಪಡಿಸುವಂತಿಲ್ಲ ಎಂದು ನ್ಯಾಯಪೀಠವು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸಿದೆ.
ಈ ತೀರ್ಪಿನ ಪ್ರಮುಖ ಮುಖ್ಯಾಂಶಗಳು
ಅಲಹಾಬಾದ್ ಹೈಕೋರ್ಟ್ ನೀಡಿದ ಈ ತೀರ್ಪಿನ ಸಾರಾಂಶವನ್ನು ಈ ಕೆಳಗಿನಂತೆ ಪಟ್ಟಿ ಮಾಡಬಹುದು:
- ಸೊಸೆಯ ಮೇಲೆ ಅತ್ತೆ-ಮಾವನ ಸೇವೆಯ ಕಾನೂನುಬದ್ಧ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ಇಲ್ಲ.
- ಪೋಷಕರ ನಿರ್ವಹಣೆಯ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಅವರ ಸ್ವಂತ ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲಿರುತ್ತದೆ.
- ಪತ್ನಿಯು ಅತ್ತೆ-ಮಾವಂದಿರ ಜೊತೆ ವಾಸಿಸಲು ನಿರಾಕರಿಸುವುದು ವಿಚ್ಛೇದನಕ್ಕೆ ಬಲವಾದ ಕಾರಣವಲ್ಲ.
- ನೈತಿಕ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಕಾನೂನುಬದ್ಧ ಶಿಕ್ಷೆಯ ಮೂಲಕ ಜಾರಿಗೊಳಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.
- ವೈಯಕ್ತಿಕ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಮತ್ತು ಆಯ್ಕೆಯ ಹಕ್ಕು ಪತ್ನಿಗೂ ಸಮಾನವಾಗಿ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತದೆ.
ಸಾಮಾಜಿಕ ಮತ್ತು ಕಾನೂನು ಪರಿಣಾಮಗಳು
ಈ ತೀರ್ಪು ಕೇವಲ ಒಂದು ಕುಟುಂಬದ ವಿವಾದಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಇದು ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಸಂದೇಶವನ್ನು ನೀಡಿದೆ. ಇದು ಮಹಿಳೆಯರ ಹಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿಯುವುದರ ಜೊತೆಗೆ, ಪುರುಷರಿಗೂ ತಮ್ಮ ಪೋಷಕರ ಬಗ್ಗೆ ಇರುವ ಸ್ವತಂತ್ರ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ನೆನಪಿಸಿದೆ.
ಅನೇಕ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಸೊಸೆಯನ್ನು ಕೇವಲ ಒಬ್ಬ ಆರೈಕೆ ಮಾಡುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿ (Caregiver) ನೋಡುವ ಮನೋಭಾವವಿದೆ. ನ್ಯಾಯಾಲಯದ ಈ ನಿಲುವು ಅಂತಹ ಪುರಾತನ ಆಲೋಚನೆಗಳಿಗೆ ಕಾನೂನಿನ ಪೆಟ್ಟು ನೀಡಿದೆ. ಇದು ವೈವಾಹಿಕ ಸಂಬಂಧಗಳಲ್ಲಿ ಪರಸ್ಪರ ಗೌರವ ಮತ್ತು ಸಹಮತದ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆಯನ್ನು ಒತ್ತಿ ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಬಲವಂತದ ಸೇವೆಗಿಂತ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮಾಡುವ ಆರೈಕೆಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮೌಲ್ಯವಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಈ ತೀರ್ಪು ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ ಸೂಚಿಸಿದೆ.
ಕೊನೆಯದಾಗಿ, ನ್ಯಾಯಾಲಯವು ಪತಿಯ ಅರ್ಜಿಯನ್ನು ವಜಾಗೊಳಿಸುವ ಮೂಲಕ, ವಿವಾಹವು ಎರಡು ಜೀವಗಳ ನಡುವಿನ ಸಮಾನ ಸಂಬಂಧವೇ ಹೊರತು ಒಬ್ಬರು ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಗುಲಾಮರಾಗುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸಿದೆ. ಈ ತೀರ್ಪು ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ಅನೇಕ ಕೌಟುಂಬಿಕ ಪ್ರಕರಣಗಳಿಗೆ ದಾರಿದೀಪವಾಗಲಿದೆ.
ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಾಹಿತಿಗಾಗಿ ಅಧಿಕೃತ ಕಾನೂನು ದಾಖಲೆಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ವೀಕ್ಷಿಸಬಹುದು: ಅಲಹಾಬಾದ್ ಹೈಕೋರ್ಟ್ ಅಧಿಕೃತ ಜಾಲತಾಣ: https://allahabadhighcourt.in ಭಾರತ ಸರ್ಕಾರದ ಕಾನೂನು ಮಾಹಿತಿ ಕೇಂದ್ರ: https://www.indiacode.nic.in
ಇದನ್ನೂ ಓದಿ
ಪದೇ ಪದೇ ಕೇಳಲಾಗುವ ಪ್ರಶ್ನೋತ್ತರಗಳು – FAQs
- ಅತ್ತೆ-ಮಾವಂದಿರನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳದ ಪತ್ನಿಯ ವಿರುದ್ಧ ಪತಿ ವಿಚ್ಛೇದನಕ್ಕೆ ಅರ್ಜಿ ಸಲ್ಲಿಸಬಹುದೇ?
ಅಲಹಾಬಾದ್ ಹೈಕೋರ್ಟ್ ತೀರ್ಪಿನ ಪ್ರಕಾರ, ಪತ್ನಿಯು ತನ್ನ ಅತ್ತೆ-ಮಾವನ ಸೇವೆ ಮಾಡದಿದ್ದರೆ ಅಥವಾ ಅವರೊಂದಿಗೆ ವಾಸಿಸಲು ನಿರಾಕರಿಸಿದರೆ, ಅದನ್ನು ಪತಿಯ ಮೇಲಿನ ‘ಕ್ರೌರ್ಯ’ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಕೇವಲ ಈ ಕಾರಣವನ್ನೇ ಮುಂದಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಪತಿಯು ನೀಡುವ ವಿಚ್ಛೇದನ ಅರ್ಜಿಯನ್ನು ನ್ಯಾಯಾಲಯವು ವಜಾಗೊಳಿಸುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಹೆಚ್ಚಿರುತ್ತದೆ. - ವೃದ್ಧ ಪೋಷಕರ ನಿರ್ವಹಣೆಯ ಕಾನೂನುಬದ್ಧ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಯಾರ ಮೇಲಿರುತ್ತದೆ?
2007ರ ಪೋಷಕರು ಮತ್ತು ಹಿರಿಯ ನಾಗರಿಕರ ನಿರ್ವಹಣೆ ಹಾಗೂ ಕಲ್ಯಾಣ ಕಾಯಿದೆಯ ಪ್ರಕಾರ, ವೃದ್ಧ ಪೋಷಕರನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಮತ್ತು ಅವರಿಗೆ ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ ಬೆಂಬಲ ನೀಡುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯು ಅವರ ಸ್ವಂತ ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲೆ ಇರುತ್ತದೆ. ಸೊಸೆಯು ನೈತಿಕವಾಗಿ ಸಹಕರಿಸಬಹುದಾದರೂ, ಕಾನೂನುಬದ್ಧವಾಗಿ ಮಗನೇ ತನ್ನ ಪೋಷಕರನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸುವ ಹೊಣೆ ಹೊರಬೇಕು. - ಪತ್ನಿಯು ಅತ್ತೆ-ಮಾವನಿಂದ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ವಾಸಿಸಲು ಬಯಸುವುದು ಕಾನೂನುಬಾಹಿರವೇ?
ಇಲ್ಲ, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ತಮ್ಮ ಜೀವನದ ಆದ್ಯತೆಗಳನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುವ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವಿದೆ. ಪತ್ನಿಯು ಕೆಲವು ಕಾರಣಗಳಿಂದಾಗಿ ಪತಿಯ ಪೋಷಕರಿಂದ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ವಾಸಿಸಲು ಬಯಸುವುದನ್ನು ಕಾನೂನುಬಾಹಿರ ಅಥವಾ ಅಪರಾಧ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಇದು ಪತಿಯ ಮೇಲಿನ ಮಾನಸಿಕ ಕಿರುಕುಳ ಎಂದು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದು ನ್ಯಾಯಾಲಯವು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸಿದೆ.
